Ik stond van de week bij de bakker. Op een ovenrooster werd door een meisje, ik schat zo’n 18 jaar oud, diverse broodjes neergelegd om af te bakken. Bij nader inzien pakte ze er weer veel broodjes vanaf om weg te gooien. Ze vertelde dat deze niet goed genoeg waren. Ze waren te plat, ingedeukt, niet netjes vierkant of niet precies hetzelfde als de meeste andere broodjes. Ik stond er in eerste instantie met enige verbaasdheid naar te kijken. Als 18 jarige heb je dus van je baas de opdracht gekregen om ‘volmaaktheid’ te presenteren. Je zou toch bijna gaan geloven dat het ertoe doet! Als ze er een kaartje “ambachtelijk gebakken” bij had gezet, dan had iedereen die broodjes gekocht.

De reacties van de mensen om me heen in de bakkerij waren: ”tja, dat heb je tegenwoordig!” En ja, dat klopt: er is een maatschappelijke tendens van hoge verwachtingen en het nastreven van volmaaktheid en perfectie. Het moet allemaal beter, hetzelfde, mooi en gladgestreken zijn. We krijgen, min of meer en bewust of onbewust, de boodschap dat iets of iemand volmaakt dient te zijn. Of dat we ons best moeten doen zodat anderen ons zullen waarderen. We eten perfect gevormde (lees gemanipuleerde) groente, verwachten als ouders heel wat van onze kinderen. En wringen ons als mensen in allerlei ongelukkige bochten om aan het ideaalplaatje te voldoen om de teleurstelling en pijn van een eventuele afwijzing te vermijden.

Wat is dat toch dat wij mensen in onze huidige maatschappij een ideaalbeeld nastreven en daarmee voorbij gaan aan de rust die voort kan komen uit acceptatie van ieders eigenheid? In mijn praktijk komt dit onderwerp vaak aan de orde, zoals ook gisteren in gesprek met een man. Hij heeft deuken en scheurtjes opgelopen in zijn jeugd en loopt niet het levenspad wat de maatschappij of wat hij van zichzelf verwacht. Maar hij is uniek, intelligent en in het bezit van humor en een doorleefde (eigen)wijsheid. Nu zou het ook fijn zijn als hij zichzelf accepteert en op waarde zou inschatten in plaats van te vermijden vanuit angst voor de pijn van afwijzing. Maar ja, deuken en scheurtjes….. wordt dat in de maatschappij geaccepteerd? Hoe dan ook,….verandering begint bij jezelf. Het gaat er niet alleen om wat er in de maatschappij gebeurd, maar vooral om hoe jij erop reageert.

Hoe kun jij het anders doen?
Het is zoals de broodjes die anders bekeken hadden kunnen worden: die als “ambachtelijk gebakken” geliefd konden zijn: verander de manier waarop je naar jezelf kijkt, verander je mindset! Jouw streven naar perfectie vertrekt vaak vanuit de veronderstelling dat je nog niet goed genoeg bent. Stop ermee om jezelf zo te ondermijnen. Jij bent oké en goed genoeg. Wanneer je steeds bezig bent om geaccepteerd te worden door anderen, draag je een last met je mee. Een last die energie kost en spanning of angst geeft. Je kunt jezelf bevrijden van die last door jezelf te accepteren voor wie je bent, om wat je doet en waar je staat vanuit de bewustwording dat het oké is en je precies dáár bent waar je op dit moment in jouw leven moet zijn; bij het moment wat nú bij jou past.

Verder helpt het wanneer je met jouw patroon van ‘je best doen’ geconfronteerd wordt, om je bewust te worden van je gevoel en wat het met jou doet. Wat ligt er onder dat altijd maar je best willen doen? Misschien verdriet, onmacht of boosheid? Durf dit toe te laten, want in dit proces van helemaal toelaten valt de weerstand weg, ontstaat er ruimte en de gelegenheid tot loslaten. Zo zul je steeds meer rust voelen, tot jezelf komen en hoef je niet meer te bewijzen hoe waardevol jij bent!
Hou van jezelf en van je eigenheid. Liefde voor jezelf verlangt helemaal niet dat je anders zou moeten zijn….just shine!

Het leven gaat niet over perfect worden; dat is gebakken lucht. Het gaat over bewust worden.